عده‌ای از پژوهشگران با مطالعه روی ۵۰۰ نوآور در مقابل ۵ هزار مدیر، ۵ مهارت اکتشافی را شناسایی نمودن که نوآوران را از مدیران عادی متمایز می‌سازد. اول و مهم‌تر از همه، نوآوران مبتنی بر یک مهارت شناختی ایده‌های جدید را تولید می‌کنند که آن را تفکر پیوندی (Association Thinking) می‌نامند. این سبک اندیشیدن زمانی رخ می‌دهد که ذهن تلاش می‌کند ورودی‌های خود را به شیوه‌ای جدید و تازه تلفیق کند. این ویژگی به نوآوران کمک می‌کند تا به وسیله‌ی پیوند دادن پرسش‌ها، مسائل را ایده‌های ظاهراً نامرتبط، مسیرهای جدید را کشف کنند. پیشرفت‌ها و پیروزی‌های نوآورانه، اغلب در تقاطع زمینه‌ها و حوزه‌های دانشی مختلف روی می‌دهند. فرانس ژوهانسن این پدیده را به عنوان اثر مدیچی (Medici Effect) شرح می‌دهد که اشاره به انفجار خلاقیت در فلورانس در زمانی دارد که خانواده مدیچی، نوآورانی را از طیف وسیعی از حوزه‌ها شامل، معماران، شاعران، ریاضی دانان، نقاشان و دانشمندان گرد هم می‌آوردند. زمانی که این افراد به یکدیگر می‌رسیدند، یکی از نوآورترین دوره‌های ایونت‌های تاریخ را به وجود می‌آمد. به زبان ساده، متفکران نوآور، حوزه‌ها، مسائل یا ایده‌هایی را به یکدیگر پیوند می‌دهند که دیگران آن‌ها را غیر مرتبط می‌دانند. چهار مهارت اکتشافی دیگر، با کمک به گردآوری ایده‌های مختلف، محرک تفکر پیوندی برای ظهور ایده‌های نوآورانه هستند. این چهار مهارت رفتاری عبارتند از : پرسشگری، مشاهده‌گری، شبکه‌سازی و آزمایشگری.